W kontekście potencjalnie możliwej odpowiedzialności odszkodowawczej pracodawcy względem pracownika najbardziej klarowana wydaje się sytuacja, kiedy rozwiązywaniu umowy o pracę towarzyszy wyłącznie jedna czynność prawna – wypowiedzenie umowy lub złożenie oświadczenia wyrażającego rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia.
Niewątpliwie jest pożądanym, aby rozwiązanie umowy o pracę miało miejsce z zachowaniem właściwej procedury wynikające z przepisów Kodeksu Pracy.
Tak więc, gdy jednak pracodawca decyduje się na złożenie wypowiedzenia umowy o pracę pracownikowi z naruszeniem przepisów regulujących ten sposób rozwiązywania umowy o pracę, a następnie decyduje się złożyć oświadczenie woli zmierzające do rozwiązania umowy bez wypowiedzenia, także z naruszeniem obowiązujących w tym względzie przepisów – uważam, że powinien się liczyć z tym, iż pracownikowi będą przysługiwały dwa roszczenia odszkodowawcze. Za takim stanowiskiem przemawia jedna z podstawowych zasad prawa pracy – zgodnie z którą kwestie nieuregulowane powinny być oceniane z korzyścią dla pracownika.
Albowiem nie byłoby uzasadnione pozbawienie pracownika jednego roszczenia o odszkodowanie z tytułu dokonania przez pracodawcę naruszeń prawa, tylko wobec tego, że naruszenia tego pracodawca dokonał dwukrotnie. Należy więc przyjąć, że gdy pracodawca podwójnie naruszy przepisy, to konsekwencje są również podwójne. Przepisy prawa pracy nie wykluczają zasądzenia odszkodowania na jednej z podstaw i zasądzenia odszkodowania na drugiej z nich.
Biorąc pod uwagę, uwarunkowania wynikające z konstrukcji zbiegu roszczeń, kierując się aspektem kompensacyjnym, rozsądne jest przyjęcie, że pracownikowi obok odszkodowania z art. 45 § 1 w zw. z art. 47 1 k.p. przysługuje odszkodowanie z art. 56 § 1 w zw. z art. 58 k.p. w takiej wysokości, w jakiej na skutek niezgodnego z prawem zastosowania art. 52 § 1 pkt 1 k.p. pozbawiono pracownika wynagrodzenia za okres wypowiedzenia.
